ขอโทษนะคะ อาจจะใช้หัวข้อผิดไปแต่ว่าอยากรู้จริงๆว่า นักเทคนิคการแพทย์ที่มีอายุเกิน 30 จะไม่เป็นที่ต้องการของห้องแลปหรือบริษัทแล้วหรอคะ เพราะว่าแก่เกินไปแล้วใช่หรือไม่ และ ทำไมเวลารับคนถึงต้องมีการจำกัดอายุด้วย เช่น บางที่ก็ต้องการน้องที่จบใหม่ๆจริงๆ แสดงว่าอาชีพอย่างเราต้องหาตัวตนให้ได้ก่อน 30 ใช่ไหมคะ
|
หน้า: [1]
ขอตอบตามคิดเห็นส่วนตัวนะครับ
เท่าที่สัมผัสในวิชาชีพเรามา 18 ปีในระบบราชการนะครับ พวกเราเป็นกลุ่มวิชาชีพที่ 1.อาจจะบริหารคนไม่เก่ง มุ่งแต่ทำงานแล็บ คืองานตรวจเลือด Reutien อันเดียวที่ตัวเองคิดว่าคืองาน คือชีวิต อย่างอื่นให้ความร่วมมือน้อย 2.นิสัยตรงไปตรงมา ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ ไม่ง้อ ใครผิดต้องสืบหาคนผิดให้ได้ แปลผลเป็นบวก-ลบ 3.สัมมาคารวะ ระหว่างเด็กกับผู้ใหญ่ มีปัญหา ไม่สนหัวหงอกหัวดำ สู้กันด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ไม่มีบุญคุณ ไม่มีเกรงใจ ไม่ไช่พ่อ-แม่เรา 4.เด็กใหม่อาจจะพอปลูกฝังได้ในระยะต้นๆ พออยู่ๆไป ก็เข้าเกณฑ์ตามข้อที่ 1 และ 2 ก็ต้องหางานใหม่ ที่ใหม่ พอหางานหลายที่เข้า แก่ขึ้น บางครั้งอาจโดนมองว่าเปลี่ยนงานบ่อย ประวัติน่าจะมีปัญหา 5.งานเอกชนอาจจะมีเรื่องค่าตอบแทน เด็กใหม่เท่าไหร่ก็เอา เด็กเก่าต้องการเิงินเดือนสูง หัวหมอ หรือบางบริษัทดูดเด็กเก่ามาจากที่อื่นได้ประโยชน์หลายด้านกว่า ขอย้ำอาจจะเป็นส่วนน้อย หรือไม่เป็นก็ได้ แค่ความคิด(ในเชิงลบ)อีกมุมหนึ่งของตัวเองเท่านั้น ไม่ได้เหมารวม และความคิดเชิงบวกก็มีครับ แต่ไม่ได้นำมาเสนอ เพราะเน้นตอบไปตามแนวทางข้อคำถาม.... ถ้าไม่ถูกใจบางท่านต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เรียนคุณ vt สงสัยคงจะจริงมั้งคะ ไม่เข้าใจเหมือนกันเลยว่าทั้งๆที่วิชาชีพเราเป็นกลุ่มสังคมที่แคบๆ ใครไปไหนมาไหนรู้กันหมด แต่การจะหาความช่วยเหลือยากเหลือเกิน ทำไปทำมาคนที่ทำงานแล็บก็เลยมักออกไปเป็นเซลล์ เพราะท้าทายไม่ต้องทนกับระบบเดิมๆ หัวหน้าเดิมๆ แต่ก็อดสงสารคนที่รักในวิชาชีพนี้ อย่างหนูคือ รักมาก อยากทำมาก แต่เห็นรุ่นพี่บอกกันว่าถ้าไม่ดีก็รีบเปลี่ยนซะก่อน 30 ไม่งั้นจะลำบากมากๆไม่มีที่ไหนรับ นี่คงอาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้น้องๆรุ่นใหม่ทำงานกัน 3 เดือน 6 เดือนก็รีบเปลี่ยนเลยมั้งคะ เพราะว่าบางทีคับที่อยู่ได้ แต่คับใจอยู่ยากคะ อาชีพปิดทองหลังพระเนียะ
บอกได้คำเดียวว่าต้องทำใจ การแข่งขันมีอยู่ทุกทีแต่ที่ไม่ชอบเลยคือบางคนเอารัดเอาเปรียบกัน เจอมาบ่อย
งานปิดทองหลังพระ รู้สึกเหนื่อย อนาคตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ต้องรอบคอบให้มากมาก ความคิดของเรานะหากไม่ไหวก็เปลี่ยนสายงานไปเลย สำหรับเราคงเก็บเงินอีกสักพักแล้วคงกลับไปทำเกษตรอินทรีย์ที่บ้าน มีความเป็นอยู่อย่างพอเพียง ยังไงก็คงไม่อดตาย แต่จะมีไม่มีเงินอีกเรื่องหนึ่ง สุขภาพคงจะดีที่ไม่ต้องอดหลับอดนอน มีผักปลอดสารพิษไว้รับประทาน แต่สำหรับคนมีครอบครัวคงต้องคิดหนักหน่อย ใครที่รักในอาชีพก็ขอให้อดทนต่อไปเพราะเขาสร้างให้เราเป็นผู้ปิดทองหลังพระตั้งแต่ต้นแล้ว สำหรับงานเอกชนเจ้าของกิจการยังไงก็ต้องบริหารเพื่อให้ได้กำไร หนทางหนึ่งที่จะลดต้นทุนก็คือบีบคนที่มีเงินเดือนมากกว่าคนจบใหม่ออก อาจจะเปิดเผยหรือโดยทางอ้อม ใครที่ทำงานอยู่ก็ขอให้ระวังตัว ทำอะไรด้วยความรอบครอบ หากทำผิดแค่สองครั้งไม่จำเป็นว่าเรื่องนั้นจะใหญ่หรือเล็กก็อาจถูกออกจากงานได้ ขอให้โชคดีทุกคนนะจ๊ะ แต่ว่าตอนนี้บางคนก็โชคดีได้รับตำแหน่งกันไปเรียบร้อย เป็นที่อิจฉาตาร้อนผ่าวๆที่กระทรวงเริ่มเห็นใจ แต่ทำมากันเสียหลายปีได้บรรจุก็ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับคนที่เฝ้ารอจริงๆ แต่ตัวหนูก็ไม่ได้อย่างเค้าเหมือนกันก็เลยได้แต่แอบอิจฉาอยู่ห่างๆ เพราะให้ทนทำแบบเป็นลูกจ้างชั่วคราว3-5ปีในเงินเดือนราชการมันไม่ไหวจริงๆ ก็เลยได้แต่นั่งคิดว่าจะเอาอย่างไรกับชะตาชีวิตที่เหลืออยู่ดี แต่การทำงานแบบปิดทองนี้ก็ทำให้คนหลายคนคิดถึงความพอเพียงแบบอยู่บ้านทำอาชีพส่วนตัวเยอะไปหมด สงสัยอาชีพเราคงเป็นคลายคลื่นที่กระทบฝั่งแล้วก็จางไป เราออกไปน้องใหม่ที่ไฟแรงก็เข้ามาและก็แผ่วลง น่าเสียดายเหมือนกันเพราะบางคนเค้าเก่งมากๆแต่ปัจจัยที่ไม่เอือหลายอย่างทำให้เค้าเลือกออกจากเส้นทางนี้ ความจริงการที่คิดว่ารักในงานที่ทำจะทำให้เราทำงานมีความสุข แต่ถ้างานที่ทำมันทำให้เราสภาพจิตเสื่อมลงทุกวันก็ชักจะเริ่มไม่มั่นใจแล้วเหมือนกัน ไม่อยากท้อเลยคะ ถ้าให้คิดว่าเรียนและทำเพราะรัก แต่สุดท้ายก็ต้องทิ้งมันไปเพราะท้อ แต่เราเป็นเพียงเฟืองตัวน้อยๆก็คงต้องทนกันไปจนถึงที่สุดใช่ไหมคะ มิน่าเค้าถึงว่า การที่เราทำงานในอุดมคติได้นั้น มันเป็นเรื่องที่ยากจริงๆๆ
วันสงกรานต์สำหรับอาชีพนี้แทบจะไม่มีความสำคัญอะไรเลย
นอกจากเป็นวันหนึ่งที่ต้องทำงาน ยิ่งเป็นวันหยุดยาวๆก็ไม่มีใครอยากจะขึ้นเวรกันสักเท่าไหร่ บางที่โชคดีก็ได้ค่าตอบแทน 2 เท่า บางที่ก็ไม่ได้อะไรเลยแถมยังต้องอยู่ติดกันยาวๆอีก เนื่องจากผู้ร่วมงานต้องกลับต่างจังหวัด ก็เลยต้องหักโหมทำแทนกัน บางคนถึงกับต้องอยู่ยาว5 วัน 5 คืนติดต่อกันเลยก็มี เรียกว่าต้องใช้กำลังกายและกำลังใจอย่างหนักหน่วงในการฝ่าฟันให้ผ่านพ้นไป ร่างกายทรุดโทรม สุขภาพจิตแย่ คิดน้อยใจต่างๆนาๆว่าทำไมไม่ได้หยุดอย่างเพื่อนเค้าบ้าง สนิทกะเจ้านายก็ได้หยุดมากหน่อย ไม่สนิทหรือเจ้านายเกลียดก็อาจได้อยู่ยาวเลยก็ได้ เชื่อได้เลยว่าต้องมีเพื่อนสมาชิกพบปัญหาแบบนี้ แล้วจะเอาอย่างไรดีหนอกับงานที่ต้องทน กับสังขารที่ร่วงโรย เฮ้อ...พวกที่บรรจุกับไม่บรรจุเจอปัญหาแบบนี้มั่งรึเปล่า แล้วมีวิธีแก้ไขไหมคะ แล้วพี่ๆที่ทำงานกันนานแล้วเคยทำอย่างนี้กับน้องใหม่ที่ทำงานมั่งรึเปล่า หนูอยากรู้จริงๆคะ
|


บันทึกการเข้า