อุบัติเหตุการอับปางของเรือเฟอร์รี 'เซวอล' เปลี่ยนแปลงบรรยากาศของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในเกาหลีใต้ไปตลอดกาล
ในขณะที่หน่วยกู้ภัยกำลังเร่งมือค้นหาผู้สูญหายจากโศกนาฏกรรมเรือเฟอร์รี "เซวอล" อับปางกลางทะเลนอกชายฝั่งทางตะวันตกเฉียงใต้ของเกาหลีใต้ตั้งแต่วันพุธให้ได้มากที่สุด บรรยากาศที่โรงเรียนมัธยมดันวอน ในเมืองอันซาน ทางตอนใต้ของกรุงโซล ซึ่งนักเรียน 325 คน และครู 15 คน โดยสารไปกับเรือเพื่อไปทัศนศึกษา เต็มไปด้วยความเงียบเหงาและเศร้าสลด
ครู ผู้ปกครอง และนักเรียนของโรงเรียนในชุดสีดำและขาว จับมือกันเดินเข้า-ออกโรงเรียนด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย ทุกคนพร้อมใจกันเข้าร่วมพิธีไว้อาลัยและเคารพศพนักเรียน 2 คนของโรงเรียน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้เสียชีวิตกลุ่มแรกจากทั้งหมดที่พบแล้ว 29 ศพ ซึ่งหน่วยกู้ภัยส่งศพกลับมาที่กรุงโซล
แม้โรงเรียนมัธยมดันวอน สถาบันการศึกษาเอกชนซึ่งเปิดทำการเรียนการสอนเมื่อปี 2548 จะไม่ได้มีชื่อเสียงโดดเด่นระดับประเทศในเรื่องของวิชาการ แต่หากพูดถึงเรื่องกิจกรรม โดยเฉพาะการแข่งขันกีฬาแล้ว ทีมกีฬาหลายประเภทของโรงเรียนแห่งนี้เรียกได้ว่าไม่เป็นสองรองใคร ตามคำขวัญของโรงเรียนที่ว่า "โรงเรียนที่มีความสุขเป็นผลมาจากศึกษาที่สร้างสรรค์และชาญฉลาด เพื่อหลอมรวมความฝันของทุกคนให้เป็นหนึ่งเดียว"
ทั้งนี้ ทางโรงเรียนเผยข้อมูลในเบื้องต้นว่า ทริปทัศนศึกษาที่เกาะเจจูเป็นหนึ่งในทริปสันทนาการประจำปี สำหรับนักเรียนก่อนขึ้นปีสุดท้าย เพื่อผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ ก่อนกลับมาเตรียมความพร้อมสำหรับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีต่อไป ซึ่งตามกำหนดของโรงเรียน ทริปนี้จะสิ้นสุดในวันศุกร์ที่ 18 เม.ย.
โช มยอง-กี บิดาของ โช อึน-จอง หนึ่งในนักเรียนที่ยังคงสูญหายไปกับเรือที่อับปางลงสู่ก้นทะเลทั้งลำแล้ว กล่าวว่าเป็นผู้จัดของลงกระเป๋าเดินทางให้บุตรสาวด้วยตัวเอง ซึ่งสัญญาว่าจะซื้อส้มจากเกาะเจจูกลับมาฝากทุกคนที่บ้าน คุณโชกล่าวอย่างตรงไปตรงมา ว่าเมื่อก่อนฐานะของครอบครัวดีมาก แต่เมื่อธุรกิจร้านอาหารของตัวเองล้มละลายเมื่อปีที่แล้ว ส่งผลให้ยังต้องว่างงานจนถึงบัดนี้
บุตรสาวของคุณโชทราบดีว่า ฐานะการเงินของทางบ้านในเวลานี้ไม่ดีเหมือนแต่ก่อน แต่เธอก็สมัครขอรับทุนการศึกษาจากโรงเรียนดันวอนได้สำเร็จ คุณโชกล่าวต่อไปว่า ความฝันของบุตรสาวคือการเป็นแพทย์หรือเภสัชกร เพื่อจะได้เป็นเสาหลักในการหารายได้มาจุนเจือครอบครัวต่อไป
คุณโชยอมรับว่า ตอนนี้ตัวเองกับภรรยารู้สึกหมดหวังแล้ว แต่พยายามสลัดความคิดนี้ทิ้ง จนกว่าจะได้เห็นร่างของบุตรสาวด้วยตาตัวเอง ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพใดก็ตาม
