เมื่อเวลา 12.00 น. วันที่ 18 เม.ย. ผู้สื่อข่าวเดินทางไปยังบ้านเลขที่ 235/4 ม.6 ต.สามโก้ อ.สามโก้ จ.อ่างทอง ได้รับแจ้งว่ามีสาวพิการตั้งแต่เด็กสู้ชีวิต ขายไก่ย่างเลี้ยงชีพ พร้อมดูแลแม่ที่ป่วย หลังจากเดินทางไปตรวจสอบพบว่า สภาพบ้านเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวสภาพทรุดโทรม อยู่ริมถนนใกล้ที่ว่าการอำเภอสามโก้ จ.อ่างทอง ได้พบกับแม่ชี บุญมา สวยสม อายู 84 ปี ที่กำลังเหลาไม้ปิ้งไก่ ส่วนสาวพิการ ซึ่งเป็นลูกสาวได้ออกไปขายไก่ย่างที่ตลาดนัดอำเภอสามโก้ ผู้สื่อข่าวจึงเดินทางไปยังตลาดนัดพบ น.ส.พุ่ม สวยสม อายุ 50 ปี นั่งอยู่บนรถวีลแชร์ กำลังย่างไก่ขายให้คนที่มาจับจ่ายซื้อของอยู่
น.ส.พุ่ม กล่าวว่า ตนเป็นคนภูมิลำเนาจังหวัดอ่างทองโดยกำเนิด ส่วนที่ตนเดินไม่ได้นั้น สมัยตอนอายุ 3 ขวบ พ่อ-แม่ พาตนไปเยี่ยมญาติที่จังหวัดนครสวรรค์ และที่นั่นมีเหตุคนทะเลาะกันโดยใช้อาวุธปืนยิงกัน ทำให้ตนลูกหลงถึง 4 นัด จนทำให้ตนต้องพิการตั้งแต่นั้นมา ซ้ำลูกกระสุนปืนอีก 3 นัด ยังคงอยู่ที่กลางหลังของตน หมอไม่สามารถผ่าออกได้ กลัวเป็นเจ้าหญิงนิทรา ทำให้ตนเดินไม่ได้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา หลังจากพ่อถูกรถชนเสียชีวิต ตอนตนอายุ 18 ปี จึงทำให้ขาดคนหาเลี้ยงทำให้ตนต้องยึดอาชีพขายโครงไก่ย่าง เลี้ยงชีพมาตลอด พร้อมดูแลแม่ที่ป่วยเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว โดยตนจะขายโครงไก่ย่างประมาณวันละ 10 กิโล โดยไปซื้อโครงไก่จากแม่ค้าในราคา 250 บาท มาทำไก่ย่างขาย
ส่วนบ้านที่อาศัยอยู่นั้นตนเช่าที่ดินเขาอยู่เดือนละ 300 บาท โดยบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่พ่อ-แม่ สร้างไว้ จนมาถึงวันนี้อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรม เคยทำหนังสือไปยังอำเภอสามโก้เมื่อปีที่แล้ว เพื่อให้ช่วยซ่อมแซมบ้านที่ชำรุด จนได้รับไม้เฌอร่ามาให้ แต่ไม่มีช่างมาให้ ตนไม่มีเงินจะจ้างช่างมาซ่อมบ้าน ทำให้ต้องกองไม้เฌอร่าไว้ จน เจ้าหน้าที่มาตรวจบอกตนว่า ถ้าไม่ใช้ไม้เฌอร่าซ่อมแซมบ้าน จะเอาไปให้คนอื่นเพราะคนอื่นยังต้องการอีกมาก ตนจึงต้องไปกู้เงินเขามา 2,500 บาท เป็นค่าแรงช่างซ่อมบ้าน
และเมื่อเดือนมกราคม 2557 ตนดีใจมากที่ทางจังหวัดแจ้งว่าตนได้รับเลือกเป็นคนพิการตัวอย่าง ประจำปี 2556 โดยตนหวังว่าจะได้รับเงิน สิ่งของ มาช่วยจุนเจือตนและแม่ แต่แล้วตนต้องผิดหวังตนต้องไปรอเป็นวัน ได้กระดาษใบเดียว ทุกวันนี้ตนขายโครงไก่ย่างวันละ10 กิโลฯ ได้กำไร 200 บาท บางวันขายไม่หมด ต้องไปขอร้องแม่ค้าไก่ที่ตนไปซื้อโครงไก่มาขาย ขอติดไว้ก่อน ตนต้องหาเงินมาจ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ และเก็บเงินส่วนหนึ่ง ไว้ให้แม่เดินทางไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เพราะแม่ตนเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว ต้องไปหาหมอทุกเดือน แต่ตนไม่ท้อต่อโชคชะตา ตนจะสู้ จนกว่าจะหมดลมหายใจ
